เกิดเป็น(ลูก)ครู

โมเดลที่คนตามฝัน โดยทิ้งทุกอย่างอื่นๆในชีวิต ไม่ใช่โมเดลของทุกคนหรอกครับ

แค่ออกเดินมาและเดินตามฝันไปเรื่อยๆ นั่นผมว่า มันก็เจ๋งแล้ว

ขอให้เป็นสิ่งที่ทำแล้วสุขใจก็พอ อย่าไปคาดหวังอะไรกะมัน นอกจากความสุข

จะเดินช้าเดินเร็ว ก็เรื่องของเรา

เขาว่า เดินทางหมื่นลี้ เริ่มที่ก้าวแรก ลองดูครับ

ดูซิ มันจะพาเราไปไหน ความสนุกมันอยู่ตรงนี้

นอกจากเรื่องราวของคนที่ทุ่มชีวิตตามหาฝันแล้ว

ยังมีรูปแบบชีวิตอีกอย่าง ที่อยากจะเล่าให้ฟัง

ผมเอง เรียนอยู่ที่เยอรมันหลายปี ในวิชา Numerical Mathematics ท่านโปรเฟสเซอร์ที่สอน

ได้รับการยอมรับ ว่าเป็นนักวิชาการชั้นเลิศของประเทศ

ในตอนนั้น ท่านดูทะมัดทะแมง และยังไม่ดู “แก่” เหมือนโปรเฟสเซอร์ส่วนใหญ่

วันหนึ่ง ผมมานั่งรอคาบเรียนกับเด็กฝรั่งอีกโขยงนึง มีนักศึกษาคนหนึ่ง เอาแผ่นใส

ที่ซีรอกซ์มาจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมาวางบนเครื่องฉาย ก่อนอาจารย์จะมา

ซึ่งได้ผล ผมและเพื่อนๆฝรั่งที่เรียนฮือฮากันมาก

เนื้อหาข่าวจับใจความได้ว่า “โปรเฟสเซอร์ ของมหาลัยของเมืองเรา เป็นนักคาราเต้”

เท่มั้ยครับ อาจารย์ผู้สอนวิชา “คณิตศาสตร์นิวเมอริคอล”ท่านนั้น เป็นนักคาราเต้ด้วย ดูไม่น่าจะเข้ากันเลย

ในหนังสือพิมพ์ ยังบอกด้วยว่า ฝีมือคาราเต้ของท่านโปรเฟสเซอร์นั้น อยู่ในระดับไหน

ก็...ไม่เท่าไหร่ครับ ท่านแค่เป็น “รองแชมป์โลก” แค่นั้นเอง

ซึ่งวันแรกที่ท่านไปเข้าเรียนคาราเต้ ท่านก็คงไม่ได้หวังไว้ขนาดนั้นหรอกครับ

.... แค่ชอบคาราเต้ แค่นั้นแหละ

---------------------------------------------

Entry นี้ ผมเรียบเรียงมาจากคำตอบ ที่ผมตอบน้องคนหนึ่งในเฟซบุคเพจของผม

น้องถามว่า

ที่บ้านหนูขายของค่ะ เพราะงั้นเลยไม่จำเป็นต้องออกไปดิ้นรนหางานพิเศษทำ เหตุผลก็เพราะค่าแรงที่ได้มันน้อยกว่าที่พวกเราขายของได้อ่ะค่ะ แต่ว่าหนูมีอะไรที่อยากลองทำหลายอย่างมาก แต่ก็ติดตรงถ้าเราไปทำสิ่งที่เราอยากทำ แล้วใครจะช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาะ อาจารย์(ขอเรียกอาจารย์ล่ะกันน่ะค่ะ) อาจารย์คิดว่ามันเป็นข้ออ้างในความไม่กล้าพอของหนูรึป่าวค่ะ?

บางคน เขาก็หาสมดุล เรื่องการหาเลี้ยงตัวกับหัวใจได้นะครับ มันขึ้นกับว่า เราจะให้น้ำหนักอะไรมากกว่ากัน

ไม่มีถูกผิด ไม่มีสูตรสำเร็จ แต่ถ้ามีอะไรในชีวิตที่อยากทำ ลองทำดูเถอะครับ เริ่มเล็กๆ ดีกว่าไม่ได้เริ่มเลย

มักมีคำกล่าวว่า ประเทศเรามีความเหลื่อมล้ำ

ในการเข้าถึงการศึกษา

จริงๆผมไม่แน่ใจว่าคำว่า "เข้าถึง" นั้นหมายถึงอะไรแน่

หมายถึงได้ไปโรงเรียนดีๆ

หรือมีเงินไปเรียนพิเศษแข่งกัน

แต่ถ้านับความเข้าถึง

ว่าคือการเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรียน

มากไปกว่าการอวดคะแนน

หรือเอาเกรดไปแข่งขันเหยียบหัวกันแล้วละก็

ผมเพิ่งได้เห็นถ้อยคำของลูกศิษย์คนหนึ่ง

ที่น่าจะเรียกได้ว่า เธอเข้าถึงการศึกษา ประมาณหนึ่งทีเดียว

"กริ๊ดดดด นั่งวิเคราะห์ผลการทดสอบ เขียนโปรแกรมคำนวณ ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจมาก ดีใจสุดๆ อย่างนี้ต้องสวดมนต์ฉลอง แล้วมาร่าง paper ต่อ เย้ๆๆๆ

การจะทำงานให้มีความสุขและประสบความสำเร็จ ต้องเข้าใจและศรัทธาในงานทำก่อน ซึ่งจากที่ทำมาเป็นปี หนูเพิ่งศรัทธามันเมื่อคืนนี่เอง"

คนที่เขียน เป็นนักศึกษาป.โทของผม

ศรัทธาในสิ่งที่ตนเรียน หรือทำ

นั่นน่าจะใกล้กับคำว่า "เข้าถึงการศึกษา" อยู่มากเชียวแหละ

การศึกษาของเรา น่าจะพยายามวางรูปแบบ

ให้คนเรียนเข้าใจถึงสิ่งนี้ให้เร็วที่สุดนะครับ

ในหลายๆประเทศที่มีความเจริญก้าวหน้าทั้งหลายนั้น

ก็เพราะคนของเขาสามารถ "ศรัทธา" ในสิ่งที่เรียน

ตั้งแต่ยังเด็กๆ นั่นเอง